Toen ik negentien jaar oud was, lag ik behoorlijk in scherven uiteen. Ik raakte met recht de bodem van mijn bestaan. Daar doe ik nog steeds mijn voordeel mee, want ik weet nu dat ik een bodem heb. En dat ik die bodem overleef. Er is weinig meer om bang voor te zijn.

Gedicht
Ik schreef een gedicht, in die tijd. Een gedicht dat als het ware vanuit de hemel door mij heen kwam, en zomaar het papier op stroomde. Dat gedicht bevatte, zonder dat ik me daar bewust van was, een soort ultieme waarheid. Ik ben het gedicht inmiddels kwijt, maar de laatste zinnen weet ik nog:

Hier sta ik
Naakt en met stilte omhuld
Wetend dat ik aan zal komen
Op de plek waar ik mag zijn

Eerlijk 
Nu is het 26 jaar later en sta ik daar, al een tijdje. De plek waar ik ben aangekomen, is voelbaar in mijn lichaam. Het is er stil, zacht en grenzeloos. Er stroomt liefde, te beginnen voor mezelf. Niets hoeft anders te zijn dan het is. Ik ben er vrij van verwachtingen en vrij om te genieten. Ik voel potentie, nieuwsgierigheid en een groot verlangen om eerlijk te zijn. Ongeacht.

Spreken
Het is soms wat veel om hier te zijn. Ik oefen mijn vertrouwen, ik oefen me te ontspannen. Ik leer te verduren dat er niets hoeft, ik leer ‘ja’ te zeggen tegen mezelf, ik leer mijn hart te voelen kloppen. Ik leer deze plek niet alleen te ervaren, maar ook te leven. Naar buiten te brengen. Mijn waarheid te spreken, uit liefde voor ons mens-zijn.

Muur
Maar hoe breng je naar buiten wat zo diep en stil heeft liggen wachten? Hoe beweeg je door die muur van aangepast gedrag, ingesleten reactiepatronen, rake woorden, intelligente valstrikken en ander afweergeschut? Hoe val je samen met de wereld, zonder je kwetsbare ik te verliezen? Hoe leef je zonder jezelf steeds in te houden? Hoe maak je jezelf vrij, en aanwezig voor wat er écht is?

Zichtbaar
Ga staan, kreeg ik laatst als advies. Ga staan in al je kracht. Laat je rijkdom het licht zien, leef wat er zo groot is aan jou. Het is niet gevaarlijk om zichtbaar te zijn.

Dus

Hier sta ik
Naakt en met stilte omhuld
In het midden van mijn leven
Op de plek waar ik mag zijn.

 

__________________________________________________________

Gaan staan voor wie je écht bent, je eigen grootsheid het licht gunnen- daar zijn waardevolle stappen in gezet door de dames van het eerste Artist’s Way-jaartraject. Deze tekst is geschreven en gesproken ter gelegenheid van de slotbijeenkomst van deze groep, op zondag 23 mei.

De foto werd gemaakt tijdens een eerdere bijeenkomst, op een stormachtige dag in maart. We maakten een tooi, om onszelf te eren in de stormen die we doorstaan hebben. Daarna maakte Fotogravin Ans Dekkers prachtige foto’s – van acht vrouwen in vol ornaat.